Museo ezberdinen web orrialdeak ikusi eta gero, ia automatikoki eta nahigabe gure autobiografietara jo dugu, eta konparatzen hasi gara gure garaian egiten genuena gaur egungo egoerarekin, eta sekulako aldea dago! Gure garaian gutxitan bisitatzen genituen museoak, eta bisitaldiren bat antolatzen zenean, irteera bat bezala ikusten genuen, agian modu honetan planteatzen zitzaigulako. Ikuysle eta entzule hutsak ginen, eta gure parte hartzea oso mugatua zen.
Orain, ordea, beste era batera lantzen dira gaiak edo erakusketak, prozesu baten barnean kokatzen baitira; gelan sarrera bat egiten da abiapuntu bezala, bisitaldia burutzen da, eta bueltan ariketak/hausnarketak proposatzen dira. Hau da, ez da soilik museora joan eta kitto, baizik eta "continuum" bat da; gaia aurkezten da, garatzen da, eta ondorioztatzen da. Eta guzti hau gainera, haurraren adina eta ezagutza kontuan izanik, eta bere protagonismoa eta hitza modu eraginkorrean areagotuz.
Museoen dinamika haurren mundura egokitzen da, eta hori aurrerapausu bat iruditzen zaigu.
Museo bakoitzaren pedagogia edo... aztertuz gero, gure ingurukoek (Guggenheim, Artium) bultzatzen dutena oso aproposa dela deritzogu.
Guggenheim-ek haur hezkuntzako haurrekin lan egiteko aukera ematen du. Monitore baten laguntzarekin, eta hainbat jardueren bidez (ipuinak irakurriz, arte-jarduerak burutuz, jolastuz...), Museoan erakusten diren artelanak aztertzen dituzte.
Artium-ek ere, haur eta lehen hezkuntzarako proposatzen dituen ideiak oso interesgarriak iruditu zaizkigu. Lehen aipatu dugun "continuum" hori lantzen du elkarrizketan eta partaidetzan oinarriturik. Eskolak, gainera, gaia aukeratzeko posibilitatea du, eta ideia honek museoaren erabilgarritasuna handitu dezake, artea eskolara hurbilduz. Dena dela, arazo bat dago: museoak Arabako eskolekin bakarrik lan egiten du.
Bestalde, MUPAI-k atentzioa deitu digu. Zehazki haurrei zuzendutako errekurtso pedagogiko bezala aurkezten da, eta bere helburua haurrak artearen munduarekiko interesa areagotzea da. Honetarako, tailerrak eta erakusketak egiten dituzte, baina beti haurraren sormenari begira.
Proiektu integral honetan haurra protagonista da, eta horrek asko esan nahi du. Jarduerez aparte, adierazpen plastikaren inguruko ikerketak ere badu bere espazioa, eta esperientzia ezberdinen trukaketa ere posible da (bialdu daitezke eta besteenak ikusi...)..
Modu honetan, irakasle izango garenez, oso baliagarriak izan daitezke honelako iniziatibak eta tresnak, bai ideiak hartzeko, bai gai ezberdinak ikertu ahal izateko, bai mota askotako harremanak sendotzeko eta abar. Zentzu honetan, IREF taldeak eskaintzen duena ere (irakaslearen formakuntza indartzeko kurtsoak, neurriak...) etorkizunean lagungarria izan daiteke guiretzat.
Hala eta guztiz ere, klasean ikusi berri dugun DAP programak argi adierazi digu, baliabide sinpleekin -koadro bat aukeratu eta taldea ongi dinamizatuz- gauza garrantzitsu eta asko landu daitezkela: hitz egin, entzun, pentsatu, eztabaidatu, elkartrukatu, diskurtsoak eraiki, irudimena landu...
Dena dela, proiuektu edo programa guzti hauek osagarriak dira. Eskura ditugu, orokorrean kalitatezkoak dira, eta "pista" asko eman diezazkigukete; hau da, guretzat, funtsezkoena.
viernes, 3 de abril de 2009
martes, 17 de marzo de 2009
KOLDO MITXELENAN IKUSITAKOARI BURUZKO IRITZIA
Hasieran eman ziguten informazioa ( Web orrialdeak ,kultur guneari buruzko azalpenak...) oso interesgarria iruditu zitzaigun, are gehiago haur hezkuntzako irakasle izango garenez , etorkizunean oso erabilgarria suertatuko baitzaigu. Lana asko erraztuko digu, proiektuak eta jarduerak eginda daudelako eta begirada bat ematearekin , aukera asko eta ezberdin izango ditugulako eskura.
Erakusketari dagokionez, gure kabuz ibili ginenean ez genuen gehiegirik ulertu, ez bait ginen ohartzen egilearen helburua zein zen; ez genuen ezta interpretazio pertsonalik egiten ere, beno bai, nahiko arraroa iruditzen zitzaigun dena. Nereak azalpena eman ondoren, ordea, geure ikuspuntua aldatzen joan zen, eta erakusketa pixkanaka digeritzen joan ginen. Eta obra berriro ikustean, beste era batera ulertu genuen. Argazkiek zuten sakontasuna hauteman genuen, ikusten ez den espazioaz ere ohartu ginen... Eta pausoz-pauso erakusketaren zentzu edo esanahia barneratzen joan ginen.
Amaitzeko esan gauza batek harritu gintuela, 11 urte tik beherako haurrak ezin direla kultur gunean sartu. Nahiz eta hau araututa egongo den, gustatuko litzaiguke noizbehinka haur hauentzako jarduerak prestatuko balira. Guk gurea defendatzen dugu, gure helburua haur hezkuntza da, beraz espazio hauek denekin konpartitzea ondo legoke.
Mila esker izan dugun aukeragatik.
Erakusketari dagokionez, gure kabuz ibili ginenean ez genuen gehiegirik ulertu, ez bait ginen ohartzen egilearen helburua zein zen; ez genuen ezta interpretazio pertsonalik egiten ere, beno bai, nahiko arraroa iruditzen zitzaigun dena. Nereak azalpena eman ondoren, ordea, geure ikuspuntua aldatzen joan zen, eta erakusketa pixkanaka digeritzen joan ginen. Eta obra berriro ikustean, beste era batera ulertu genuen. Argazkiek zuten sakontasuna hauteman genuen, ikusten ez den espazioaz ere ohartu ginen... Eta pausoz-pauso erakusketaren zentzu edo esanahia barneratzen joan ginen.
Amaitzeko esan gauza batek harritu gintuela, 11 urte tik beherako haurrak ezin direla kultur gunean sartu. Nahiz eta hau araututa egongo den, gustatuko litzaiguke noizbehinka haur hauentzako jarduerak prestatuko balira. Guk gurea defendatzen dugu, gure helburua haur hezkuntza da, beraz espazio hauek denekin konpartitzea ondo legoke.
Mila esker izan dugun aukeragatik.
martes, 10 de marzo de 2009
MUSEOA GURE BARNEAN
Ondoko bideoa ikusita, haurrekin artea tratatzeko modua oso egokia iruditu zaigu.
Alde batetik, museoan eskulturak ukitu, ikusi eta sentitzeko aukera ematea ideia interesgarria dela deritzogu. Museoetan gehienetan soilik ikuslearen errola betetzen dugu . Horrela eginda ordea, haurren paper aktiboa garatzen da, partehartze zuzena izatera bideratzen baitituzte.
Bestalde, museoan bizitako esperientzia ez da espazio horretara mugatzen, eskolan ere artista izateko aukera ematen zaie.
Honela, artearen bidez barneratzen diren aspektuak ,haurra lanaren protagonista izanik, modu eraginkorragoan tratatzen dira.
Beraz, gure ustez honelako jarduerak gehiagotan egin beharko lirateke, azken finean esperimentazio hauek baitira haurraren jakinmina sustatzen dutenak. Era berean, lan pertsonala taldeari aurkeztu eta honen inguruan eztabaidatzea , haurrentzat oso aberasgarria izaten da.
Emaitza gainera oso adierazgarria izango da , pareta pertsonal hori egunero ikusiko baitute eta museoan bezala artista sentituko baitira. Eskola museo bihurtu dute.
martes, 17 de febrero de 2009
EGUNKARIAREN ARTIKULUA
Nekanek artikulu interesente bat jarri du foroan. Animatu eta irakurri, pena merezi du eta!
¿QUE ESTA PASANDO?
“¿Qué está pasando? “ artikulua irakurri ondoren, esaten diren gauza gehienak ados egoteko modukoak direla esango nuke. “Gaurko eskolak mende honetako eskakizunetarako prest al daude ? “ galdera benetan interesgarria. Era berean Sonia Nieto-k (2006,p.15) dioen bezala, “irakaslea ez da haur baten hezkuntzaren arduradun bakarra”.
Irakasleen formakuntzari buruz hitz egiten denean, egia da diru asko inbertitzen dela eta honek ez duela bermatzen formakuntza horretan irakasten dena gero praktikan jarriko denik. Ikasitakoa momentuan praktikan jartzen bada baliagarri izan daiteke, honela ez bada, tamalez gehienetan ahaztu egiten da.Gainera, informazioa biltzea ez da beti formatzea. Hala ere , zenbait lekutan, School for change mugimendua jarraitzen dutenenen artean adibidez, eskolen beharren arabera egiten da formakuntza; beraz irakasleek bertan ikasitakoa erabili egiten dute.
Herrialde batzuetan eskolaren funtzioa, ikasleen errendimendu on bat lortzean datza; beraz , irakasleak horretan trebeak izateko bideratzen dituzte. Boston-en seminario batzuetan egindakoa oso interesgarria da, hain zuzen ere irakasleei, gazteen munduan murgiltzeko aukera ematea. Agian denek egin beharreko zerbait izan beharko luke.
Artikuluan ondo esaten den bezala, Finlandiako hezkuntza sistema guretzat utopia bat da. Han duten sistema hemen lortu ahal izateko aldaketa izugarriak egin beharko liratekeelako. Alde batetik, heziketak duen garrantzia aldarrikatzen da baina askotan, ez dira baliabide nahikoak ematen hau gertatu dadin. Bestalde, irakasleen formakuntza ez du zerikusirik, ez irakasle zeintzuk izan daitezken aukeratzean ez eta irakasle izan arte duten prozesuan. Ados, esaten dutenean ezin dela edonor izan gure seme-alaben hezitzaile, baina agian gehiegi eskatzen dute behar duten formakuntzan; edo, agian ez ?
Hemengo heziketan praktika denbora gutxiz egiten da, ez duzue uste? Eta praktikak baloratzerakoan ere oso ezberdin egiten da, tutore gehienek behintzat ala egiten dute; era berean ez dut ikusten unibertsitatea eta eskolen arteko lotura handiegirik.
Ez da lan erraza hau dena aldatzea.
K. ROBINSONEN ¿MATAN LAS ESCUELAS LA CREATIVIDAD? BIDEOAREN HAUSNARKETA
Sormenaren lanketak hezkuntza mailan aurkitzen dituen zailtasunei buruz aritzen da K. Robinson bideoan zehar. Dudarik ez dago, gaur egungo hezkuntza sistemaren zurruntasun mailak ikasleen sormena gutxiesten duela. Zergatik gertatzen da hau? Zerk eragiten du ikasketa prozeduren itxiak? Zergatik erabiltzen dira metodologia zehatzak? Antzeko galderak egin dizkiogu gure buruari talde mailan eta ondorio batzuetara iritsi gara. Alde batetik, sormenaren lanketa eza, ez dela eskolak aplikatutako metodologiaren errua bakarrik, irakasleena ere, hein handi batetan. Metodologia edo linea curricularrak nahiko irekiak dira gaur egun Haur Hezkuntzan, baina hauen aplikazioak zurrunak bihurtzen dituzte irakasleek. Beldurra, organizazioa, irakaslearen lanaren justifikazioa, … hainbeste izan daitezke irakasleengan eragiten duten faktoreak, unitate didaktiko bat zurrunki jarrai dezan, ikaslearen sormena eta nahietatik jarraituz irakatsi baino. Horrek beste inplikazio bat dakar, irakasleak ere sormena landu behar duela klasean. Sormenaren bitartez lortuko baitu, sormenaren lanketa klasean. Gaur egun, irakasleak jakin behar ditugun eduki guztiak ikasten ari gara unibertsitatean, baina agian ez litzateke hobeto, zer jakin ikastea baino hobeago NOLA IZAN ikastea? Edonor izan daiteke irakasle?
lunes, 16 de febrero de 2009
APRENDER EN RED
“Aprender en red” testuari dagokionez, azpimarratu nahi dugu, bertan, sarean, alfabetizazio eta idazketa burutzen deneko ikerketaren inguruko testua dela. Baina ikerketa honetatik abiatuz, esan beharra dago orokortu daitekeen metodoa dela.
Alegia, irakasleen ezagutzak elkarren artean elkarbanatzeko aukera, lan metodoari dagokion malgutasunaren eskaintzaile, arazoen aurrean soluzioak planteatzea, lider rolak bizitzeko aukera, sareko kideen arteko kolaborazioa, e.a...sustatzen baititu ikasketa metodo honek.
Sareen ezaugarri azpimarragarrienak, Allen Parkerren (1970) eskutik datozkigu. Alegia, sareek: berrikuntzarako konprometituz, helburu konpartitu batzuk edukitzea, informazioaren komunikazioa eta euskarri psikologikoa, laguntzailea, berdintasun harremanak eta parte hartze boluntarioa betetzen dutela dio.
Guzti honek, Teoria Soziala du oinarritzat, Wengerrek proposaturikoa. Alegia, pertsona askok “praktiketako komunitateetan” ikasten dutela dio. Eta beraz, ikasketa indibiduala izateaz gain soziala ere bada.
Zer ikasi dugu testu honekin? Azpimarragarriena zera iruditu zaigu: irakaskuntza komunitatean sortu beharreko metodo desordenatua dela eta irakaslea sujektu aktiboa dela.
Honek zera ekartzen digu burura, irakasle izango garen aldetik, eduki beharreko esperientzia dela. Beti ere, lan egite metodoarekin batera, haurrengan, ikaste moduan eragin dezakegula kontutan hartuz; esan genezake, indibidualizaziora bultzatzen duen gizartean sozializaziorako bultzada egiteko apustua egiten ari garela.
Alegia, irakasleen ezagutzak elkarren artean elkarbanatzeko aukera, lan metodoari dagokion malgutasunaren eskaintzaile, arazoen aurrean soluzioak planteatzea, lider rolak bizitzeko aukera, sareko kideen arteko kolaborazioa, e.a...sustatzen baititu ikasketa metodo honek.
Sareen ezaugarri azpimarragarrienak, Allen Parkerren (1970) eskutik datozkigu. Alegia, sareek: berrikuntzarako konprometituz, helburu konpartitu batzuk edukitzea, informazioaren komunikazioa eta euskarri psikologikoa, laguntzailea, berdintasun harremanak eta parte hartze boluntarioa betetzen dutela dio.
Guzti honek, Teoria Soziala du oinarritzat, Wengerrek proposaturikoa. Alegia, pertsona askok “praktiketako komunitateetan” ikasten dutela dio. Eta beraz, ikasketa indibiduala izateaz gain soziala ere bada.
Zer ikasi dugu testu honekin? Azpimarragarriena zera iruditu zaigu: irakaskuntza komunitatean sortu beharreko metodo desordenatua dela eta irakaslea sujektu aktiboa dela.
Honek zera ekartzen digu burura, irakasle izango garen aldetik, eduki beharreko esperientzia dela. Beti ere, lan egite metodoarekin batera, haurrengan, ikaste moduan eragin dezakegula kontutan hartuz; esan genezake, indibidualizaziora bultzatzen duen gizartean sozializaziorako bultzada egiteko apustua egiten ari garela.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)